Sommige vragen zich af hoe het met mij gaat. "Gaat het slecht met Nathalie, want ze blogt helemaal niet meer." Nee het gaat niet slecht met me. Goed kan ik ook niet zeggen, maar ik hou me (soms wat minder) staande. Dat ik niet meer blog is omdat ik al mijn energie nodig heb om voor Carmen-Elize te zorgen. Met haar gaat het, op een nare hoest van al 5 weken, erg goed.  Dus heb ik ook al 5 weken gebroken nachten, omdat ze zich vooral ‘s nachts een ongeluk hoest. En de dokter verteld alleen maar dat het vanzelf over moet gaan. Niets aan te doen en niets meer voor te geven. We hebben alles geprobeert.  Werkt dus ook niet echt mee aan mijn energiepeil! Maar ze is verder vrolijk en energiek. Ze speelt leuk met andere kindjes en vind de wijk waar we nu wonen erg leuk met al die nieuwe kindjes! Ze weet wat ze allemaal kan doen met dat lijfje van haar en klimt dus ook overal op. Vooral lekker bovenop de tafel zitten is een favoriet. Zal nog even een recentere foto plaatsen.

Naast voor haar te moeten zorgen werk ik ook sinds kort. Mijn uitkering werd gekort en om de nieuwe hypotheek te kunnen betalen en toch wel wat over te houden voor leuke dingen moest ik dus wel een baantje zoeken. Het is niet veel, maar 6 uur in de week. 2 x 3 uurtjes in de ochtend bij de kinderopvang van een sportschool. Ja een sportschool! Je zou denken, wat moet ze daar nu?! Zit ik daar tussen allemaal fitte mensen. Maar het is wel wat ik altijd heb gewild; met kinderen werken. En wat ook niet onbelangrijk is; zij gaven mij een kans! Ik heb het erg naar mijn zin, maar het breekt me wel op. Het is zwaar, maar ik laat mijn goede inzet zien en heb me dus, terwijl ik me echt wel dikwijls verrot voel (om het maar zo duidelijk mogelijk te zeggen) nog nooit ziek gemeld. Daar ben ik trots op. En dat mag!!!

Verder hebben we een hele drukke periode achter de rug. We hebben een jaar bij mijn ouders ingewoond en zitten nu eindelijk na een lange intensieve verbouwing in ons paleisje. Er staan nog een hoop dozen, maar we hebben even de energie niet meer om die uit te pakken. Heeft geen haast gelukkig, ze staan niet in de weg. Het huis is klaar ( vooral papa en schoonpapa BEDANKT!), nu de tuin nog. Doen we in het voorjaar. Het is nu even genoeg geweest.

Verder staat de datum vast wanneer we gaan trouwen. Het is geen 08-08-08 geworden. Hadden ze alleen in de morgen plek en het zou lopendeband-werk worden. Dus kozen we voor:                20-08-2008. Ook wel bijzonder; 2008 2008

Dus nu gaan we de voorbereidingen treffen. Begroting maken van alles wat we willen enzo. Ben benieuwd!

Al met al een druk leven, wat ik op het moment eigenlijk bijna niet meer aankan. Wat rust zou erg welkom zijn!!!! haha.

Groetjes en veel liefs, Nathalie.

Hallo, ik kom echt een berichtje achter laten. Hoe vinden jullie dat?! Iets later dan dat de planning was, maar Carmen-Elize moest vandaag naar het cb en daarom vond ik het handiger om het dan daarna te doen, want dan kan ik daar ook nog iets over schrijven.

Carmen-Elize is gek op kinderen. Wil het liefst met alle kinderen die aanwezig zijn spelen en vooral aaiën. Alleen andere kinderen zijn vaak wat verlegen. Carmen-Elize niet! Als er een kind in haar vizier komt stapt ze er, met een big-smile, op af. Gaat heel lief en vertederend naar het kindje lachen en begint te aaiën. Dat andere kinderen dat vaak te direct vinden snapt zij natuurlijk nog niet. Wel leuk hoor zo’n sociaal kindje.

Eenmaal bij de arts binnen kreeg ik een aantal vragen van de man. Over eten, drinken, lopen, praten, je weet wel. Hij vroeg ook: "Ze is zeker weinig ziek?" "Ja dat klopt" zei ik. "Dat kan ik zien aan haar, ze ziet er heel erg gezond uit. Ze heeft ook veel zelfvertrouwen. Een heel pittig dametje volgens mij." zei de arts toen. En dat klopt zeker wel. Het is ook echt geen meisje meisje. Op het aaiën na dan haha. Nee alles moet opgetild worden. Ook de tv en de kast die eromheen staat. Lukt natuurlijk niet, maar die geluiden die ze maakt. Echt die geluiden die die gewichtsheffers maken. Echt lachen.

De prikjes waren dit keer niet leuk. Gaf ze bij het vorige prikje geen krimp, nu was er groot verdriet. Heel zielig. Één in haar been en één in haar arm. Over 5 dagen kan ze wat ziek worden. Ik zie het wel. Heb nu toch al rommelige nachten, al was afgelopen nacht wel weer aardig. Er komen op het moment allemaal kiezen door. In 2 dagen tijd 3 kiezen. Ze is er verder niet ziek van. Geen luieruitslag en maar één keer dun gepoept. Ze heeft alleen wat last van haar oortjes en natuurlijk van haar tandvlees. Dus daarom slaapt ze onrustiger en wordt wat vaker wakker. Gelukkkig slaapt ze meestal wel weer zelf in met een slaapliedje van de babyfoon.

Iets anders. Mike en ik zijn een weekendje weg geweest. Heerlijk, maar ook zo moeilijk zonder mijn poppie. Wat hebben we haar gemist. Gelukkig had ik op mijn mobiel een aantal filmpjes van haar en heb ik haar nog kunnen bewonderen. Erg hè? dat je nauwelijks 2,5 dag zonder je kind kan. Maar het was ook wel erg lekker niet constant allert te hoeven zijn. Gewoon alleen aan je zelf  te hoeven denken. Verstand op nul en ontspannen.  Zondag zouden we saampjes naar de Efteling gaan. Het was schitterend weer, dus dat hadden we mee. Een paar dagen ervoor waren de voorspellingen niet zo best. Maar we hebben geen wolkje aan de lucht gezien. Maar dan komt mijn ziekte om een hoekje kijken. We zijn wel geweest hoor. Alleen na een half uur was ik al kapot. Toch even doorgezet. Even lekker ergens gezeten met warme chocolademelk. In wat actracties geweest en toen toch maar naar huis. Ik kon niet meer en de rijen werden steeds langer, dat zou ik niet meer kunnen volhouden. Die dag vierde mijn zus haar verjaardag en toen we Rotterdam naderde op de terugreis belde ik mijn moeder, die met mijn vader, Carmen-Elize, mijn broertje en zijn vriendin naar mijn zus zou gaan, op om te vragen of ze er nog waren en hoe lang ze nog bleven. Lang genoeg, dus besloten we maar daarheen te gaan. We wilden immers onze kleine weer zien en zo konden we toch ook nog gezellig op de verjaardag van mijn zus komen. Carmen-Elize was helemaal blij om ons weer te zien. En wij waren zeker zo blij om haar weer te zien!

Pijn! Mijn vingers en mijn polsen are killing me! Ik stop ermee. Tot later!

Liefs Nathalie.

Het moederschap slokt mij helemaal op. Maar dat is niet de enige rede waarom ik niet log. Het heeft een paar redenen. Ten eerste moet ik zin maken ervoor, terwijl ik eerst toch genoot van het loggen en zeker ook van het lezen van andere logjes. Ten tweede; mijn p.c. staat boven, dus als Carmen-Elize wakker is en beneden lief speelt, kan ik nog niet even snel achter de p.c, want ik kan haar natuurlijk niet alleen laten. Als zij slaapt, moet ik meestal rusten of er zijn dingen te doen waar ik niet aan toe kom door het moederen.

Ik zal proberen om vanaf vandaag elke week iets te loggen. Ik zal het gewoon in mijn agenda schrijven. ‘Niet vergeten….vandaag loggen!!!’

Zo nou dan moet er weer bijgepraat worden natuurlijk. Met Carmen-Elize gaat alles goed. Pas geleden (vorige week) nog 2 weken erg verkouden geweest. Maar dat is ook alles wat ze na die 6e kinderziekte heeft gehad (al een aantal maanden geleden). Dus dat was weer even wennen om een ziek kindje te hebben. Maar ze had gelukkig geen koorts en was verder wel vrolijk. Ze sliep alleen erg slecht. Ze zat helemaal dicht, neus en keel. Veel hoesten natuurlijk en dat hield haar (en de rest van de inwoners) wakker. Maar ze is er weer helemaal bovenop gekomen en lacht weer heerlijk de hele dag. Ja het is een lachebekje hoor. Ze lacht naar iedereen. Ook gaat ze altijd goed zitten als er een foto van haar wordt  genomen. Een voorbeeld:

Mooi hè?

Verder vertikt ze het om, buiten mama en dag, te praten. Komt wel. Die zegt straks gewoon hele zinnen ineens haha. En lopen doet ze ook nog niet. Ze probeerd wel steeds om los te gaan staan. Soms staat ze een tijdje en valt dan weer om. Wel eng hoor. Het liefst sta je steeds achter haar om haar op te vangen, maar ja zo leert ze het niet natuurlijk. Het valt me toch wel op dat ze heel wat kunnen hebben en dat het gaan huilen na een val vooal afhangt van de reactie van de mensen om het kind heen. Reageer je niet, en dat wordt duidelijk gecheckt, dan gaan ze gewoon weer lekker verder. Tenzij het natuurlijk erg hard was en erg pijn doet. Of als ze moe zijn, dan is alles niet fijn. Maar in het algemeen kunnen ze dus heel wat hebben. Lopen doet ze wel met een loopwagentje, aan het handje en langs spullen.

Ik kan trouwens wel wat minder hebben. Ik zit er eigelijk een beetje doorheen. Daarom gaan we van het weekend met zijn tweetjes er even tussenuit. Carmen-Elize blijft dan bij oma en opa thuis. Nu moeten we het ervan nemen. Nu is ze nog zo gewent aan het huis en haar oma en opa. Ik zal haar vreselijk missen, maar ik moet gewoon een keer lekker kunnen doorslapen een weer eens onbezorgd kunnen uitslapen. Overdag alleen maar aan mijzelf denken en uren lang in bad liggen met een fijn boek. Want die kleine heeft nu een periode dat ze vaak ‘s nachts komt. Dan wil ze warme melk. Met 20 minuten slaapt ze wel weer netjes in haar eigen bedje, maar het breekt je. Zeker als het vervolgens weer 2 uur duurt voordat ik weer in slaap kan komen terwijl je naast je al na 2 minuten gesnurk hoort. Heerlijk voor hem hoor, maar waarom kan ik dat niet?!

Ik had geloof ik ook nog beloofd om een foto te laten zien van ons aanstaande huis. Nou hier komt ie dan eindelijk!

Daar gaan we dus wonen. Nog 3 maanden en dan krijgen we de sleutel en gaan we beginnen met verbouwen. Ik hoop dat de tijd snel gaat en we snel in ons eigen huisje kunnen gaan wonen. Niet dat ik het hier slecht heb hoor, maar mis mijn eigen spulletjes en zo. We hebben al heel wat gekocht. Zo hoeven we straks niet alles nog te kopen. Ja ik heb er zin in. En dan een jaartje later gaan we er feest vieren, want Mike en ik gaan trouwen! De planning is om dat in 2008 te gaan doen, omdat dit jaar te druk is i.v.m. verbouwen en verhuizen.  Kan niet wachten om jurken te gaan passen, maar daar is het nog wel wat te vroeg voor helaas. Mike heeft me trouwens met kerst gevraagd. We deden een spelletje met allerlei cadeautjes die je kan winnen. In één cadeautje zat een doosje met een briefje erbij waarin stond of de mooiste vrouw met hem wilde trouwen. In dat doosje zat natuurlijk een mooie ring. Lekker opvallend, zodat hij iedereen opvalt. En ik heb ja gezegd!

We hebben Carmen-Elize haar eerste verjaardag gevierd en ze heeft veel speelgoed gekregen. Een paar foto’s:

Lekker een eigen verjaardagstaart. Meteen aanvallen!!!

Hmmm lekker zeg!

Het uitpakken is begonnen!

Bom bom bom, op mijn nieuwe trom!

Dagje later… nog één!

Na haar verjaardag kwam sinterklaas. Weer cadeautjes uitpakken. Dus toen er later in december een cadeautje in huis kwam, omdat mijn nichtje jarig was, wilde Carmen-Elize het al gaan uitpakken, want pakjes zijn voor Carmen-Elize, zo had ze inmiddels wel door. Maar toen ze dat niet mocht snapte er niets van en werd ze een partij boos. Niet zo raar toch? Begrijp haar best!

Ik doe nog een paar foto’s en dan stop ik er weer mee. Ik probeer volgende week weer wat te loggen. Tot dan!

Spelen in de la is altijd leuk!

Papa’s haar knippen. Maar let op dat vingertje van Carmen-Elize!

Vermoeid moeder zijn.
Hallo ik ben Nathalie en 25 jaar. Ik heb nu zo’n 8 jaar de ziekte ME. Ik woon samen met Michael. Samen hebben we besloten dat we graag een kindje willen. Ik begon deze web-log nog voordat ik zwanger werd. Ondertussen ligt er al een wolk van een baby in haar bedje te slapen. We zijn super trots!
Liefs Nathalie.

Oh oh oh het is een schande! Ik ben mijn log zo aan het verslonsen. Tijd heb ik. Ze slaapt gemiddeld nog 2 tot 3 keer per dag, buiten de nacht. Energie is wel ver te zoeken natuurlijk, maar dat is niet helemaal de rede dat ik niet meer log en nog erger, jullie logjes niet meer lees. Nee, ik heb gewoon geen zin meer om achter de p.c. te gaan zitten. Maar vandaag heb ik me er weer er toe kunnen brengen om te gaan loggen en straks hopelijk nog even de tijd om jullie logjes te lezen.

Met Carmen-Elize gaat alles super. Ze kruipt, welliswaar in de ‘bebouwde kom’, want moet ze de ‘snelweg’ op dan tijgert ze toch liever. Gaat bij haar stukken sneller! Ze staat aan alles wat steun geeft en haalt verschrikkelijk veel kattenkwaad uit. Ja het is echt een klein dondertje. Ze eet ook nog steed goed. Alleen de broodmaaltijd voert ze liever aan de honden, die daar natuurlijk graag gebruik van maken. Ik geef nog steeds de borst, maar niet meer volledig. Dit omdat ik zo rond haar eerste verjaardag er mee wil stoppen en ben nu dus aan het afbouwen. Zit nu op ‘s ochtends en ‘s avonds de borst en ‘s middags bij de broodmaaltijd een fles. Ik heb het netjes gedaan om het zo lang vol te kunnen houden vind ik zelf. Carmen-Elize vind het wel moeilijk afscheid te nemen ervan. We hebben het ‘s avond wel eens geprobeerd om alleen een fles te geven, maar dan slaapt ze niet goed. Ik vind het sneu voor haar, maar ik heb nu zo’n 21 maanden mijn lichaam aan haar uitgeleend en wil het zo langzamerhand wel weer een keer terug. Ik wil ook een keer uitslapen!!! Haha.

Met mij gaat het goed. Wel veel moe en veel pijn, maar ik geniet van mijn dochter en daar gaat het om. Er is wel weer heel wat gebeurd in mijn leven. Zo moet ik op zoek naar werk, want ik ben niet meer volledig afgekeurd. Weet nog niet wat ik wil. Licht werk, anders bestaat mijn leven alleen maar uit werken en kan ik verder niets meer. Ook niet voor mijn dochter zorgen. Maar daar maken ze zich bij het UWV geen zorgen over. Nu zoek ik nog niet, want ik woon natuurlijk maar tijdelijk hier bij mijn ouders. In april/mei gaan we verhuizen. Ja ja, we hebben dan toch eindelijk ons droomhuisje gevonden. De overdracht is in april zodat we nog lekker kunnen sparen. Wel raar om nu, nadat ons flatje is verkocht, huisloos te zijn.  We hebben echt zin in het voorjaar!

Nog een paar foto’s van carmen-Elize  en dan stop ik er weer mee. De kleine is alweer wakker. Kom ik er weer niet aan toe om jullie logjes te lezen. Hopelijk later op de dag nog!   

Een kist vol speelgoed!

Even samen met Boris op de foto.

Hmm… Chocopasta! Je wordt er alleen zo vies van.

De dondersteen haalt steeds haar pap uit de kast. Dit keer hadden we het te laat door.

De tandjes komen door, dus bijt ze overal in. ook haar box is niet veilig.

Hallo, daar zijn we weer even met een update! Heeft weer lang moeten duren, maar ik ben zo druk met de kleine, mijn ziekte, verkoop van ons appartement en de aankoop van een nieuwe woning. Maar de kleine slaapt, mijn vriend is bezig met de hypotheken en ons appartement is zo goed als verkocht, dus heb ik even de tijd om te loggen.

Allereerst wil ik zeggen dat het heel goed gaat met Carmen-Elize. Ze is alweer 9 maanden, wat gaat het snel. Even alle feitjes op een rijtje;

- Carmen-Elize vertikt het om te gaan kruipen. Buikschuivend komt ze ook wel de kamer door!

- Hoe slecht ze in het begin sliep, hoe goed nu! Ze geeft geen kik bij het naar bed brengen en gaat overdag nog zo’n 4 keer naar bed. Alleen 1 minpunt….dit alles geldt alleen als ze in haar eigen bedje slaapt. Ze slaapt niet ergens anders. Niet bij ons, niet in de box. Op zich goed, maar soms is het makkelijk als ze even bij ons in bed haar oogjes zou sluiten.

- Ze heeft nu 4 tandjes. 2 onder en 2 boven.

- Ze drinkt nog steeds bij mij aan de borst. Ik maak alleen haar pap met flessenvoeding en ze krijgt voor het slapen gaan nog een paar slokken flessenvoeding.

- Ze heeft haar eerste kinderziekte achter de rug. Ze zogehete 6e kinderziekte. Hoe ze eraan komt is mij een raadsel, maar ze heeft het gehad en is best ziek geweest. Het begon met koorts, maar op zich ging het goed met Carmen-Elize. Later werd ze wat hangerig en lachte ze niet meer. Eten ging moeilijker en uiteindelijk dronk ze ook moeizamer. Wel veel aangeboden, want zo’n kleintje is snel uitgedroogd. Niets was leuk meer en ze kon alleen maar huilen. Ze heeft gelukkig wel heel veel geslapen. Ze ging ‘s avonds wel moeilijker naar bed. Heel dramatisch gehuild. Alleen als ik haar naar bed bracht wilde ze wel gaan slapen. Op een avond zaten we met z’n drieën op onze slaapkamer. Ik had een huilende Carmen-Elize op de arm, maar werd ineens helemaal niet goed. Riep tegen Mike dat hij haar over moest nemen. Vlak daarna ben ik half op bed gaan liggen en later blijkbaar van bed gevallen. Dat weet ik verder niet, maar Mike vertelde me het. Mike wist even niet wat te doen. Hij zat met een hard huilend en ziek kind op zijn arm en wilde ook mij helpen het bed weer op te komen. Hij heeft toen maar mijn ouders om hulp gevraagd. Die hebben me met z’n tweeën weer op bed gekregen. Ik viel een aantal keren een beetje weg. Rolde met mijn ogen ofzo nam lange adempauzes. Zo noem ik ze maar. Ik ga vanzelf wel weer ademen, dus zijn het niet echte ademstilstanden. Ze lieten mij lekker slapen en bekommerden zich om Carmen-Elize, tot ze tegen middernacht toch naar me toe kwamen. Of ik het op kon brengen om even te borst te geven. Ze kregen haar niet stil. Mike niet en mijn ouders niet. Ontroosbaar. De borst wilde ze niet. En een wonder mag het heten, maar ik vond de kracht om haar toch weer over te nemen en haar naar haar bedje te brengen. Ze ging zonder huilen slapen…. Later kreeg ze de rode uitslag. Haar hele rompje zat vol en haar gezichtje zag eruit als een tijgernootje. De koorts verdween en toen heeft ze nog een dag heel erg gehuild, maar de volgende dag lachte ze weer en verdween de uitslag. Oh wat had ik die mooie glimlach gemist!

- Carmen-Elize kan staan met hulp of aan de boxspijlen.

- Ze is met mij, Mike en mijn vader er al een paar keer op uit geweest in haar nieuwe bobike-fietszitje. Dat vindt ze prachtig!

- Ze heeft een nieuwe autostoel. De Maxi-Cosi werd toch echt te klein. De eerste keer vond ze het machtig mooi. Ze zat daar zo stoer. Heb er wel foto’s van, maar die staan nog op mijn mobiel. Die houden jullie nog te goed.

- Haar eerste woordje is niet mama, niet papa, maar dag. Met het daarbij horende handje. Welliswaar zeg ze niet helemaal dag. De g is nog net iets te lastig, het is meer dah, maar ze bedoeld het wel.

Nu plaats ik nog een paar foto’s en dan ga ik slapen. Weer een vermoeiende dag geweest. Tot later! Liefs Nathalie.

Carmen-Elize met papa bij het zwembad.

Carmen-Elize met vriendinnetje in de box op papa’s verjaardag.

Ff kijken wat er in de aanbieding is!

Mee op de fiets!

Is er iemand die mij kan helpen? Ik heb al zo weinig energie en tijd doordat ik ziek ben en een baby heb. Ik had al gezegd dat ik de nieuwe web-log niet snap en dat gaat voorlopig niet veranderen. Mijn foto’s staan fout en als ik nieuwe foto’s erop zet krijg ik ze niet zoals ik ze wil. In mijn opmaak staan ze goed, zoals ik ze wil hebben, maar op de web-log komen ze helemaal anders te staan. Het is zooitje! Ik begrijp er niets van. Ik kan wel janken, want ik heb er zoveel energie in gestoken. Ik weet dat andere web-logs veel mooier zijn dan de mijne (nu helemaal!), maar voor mijn doen was hij mooi als je je realiseert dat ik maar weinig energie heb en veel pijn.

Ik heb geen flauw idee hoe ik het goed moet krijgen en hoop dan dus ook dat iemand mij kan helpen. Ik weet dat ik een hoop lezers verloren ben, dat merk ik aan het aantal reacties wat ik krijg, maar ik hoop dat er toch iemand dit leest die mij kan helpen. Ik ben radeloos!

Liefs Nathalie.

Hallo, daar zijn we weer een keer. Heeft weer lang geduurd, maar ik ben zo moe en druk de laatste tijd. Ook veel te warm geweest de laatste dagen. De computer staat op ‘zolder’ en aangezien hier een plat dak is, is het dus erg warm op die etage. Daarbij komt dat Carmen-Elize erg slecht slaapt met die hitte, dus ik kom tijd te kort.

Natuurlijk is er wel weer van alles gebeurt. Carmen-Elize blijft ondanks de hitte en het slaapgebrek een hele vrolijke meid. Lacht naar iedereen en om alles. Zitten kan ze nu zeker goed. Valt niet om en als ze een duw krijgt weet ze zich heel goed te corrigeren. Haar favoriete slaaphouding is overgegaan in de buikligging met armen en benen zo wijd mogelijk. Het is een echte knuffelkont. Knuffelen vindt ze helemaal het einde. Kusje geven…kan niet genoeg naar haar idee. Ook geeft zij kusjes, je wordt er wel lekker nat van, maar het blijft wel erg lief. Delen kan ze ook al. Heeft ze een lekker wafeltje of baby-koekje en ik vraag of ik een hapje mag, dan houdt ze het netjes voor mijn mond. Ik neem dan een nephapje, maar ja dat delen doet ze ook met de hondjes en die nemen geen nephapje, maar het hele koekje of wafeltje. Ja die beesten hebben helemaal door waar nu het eten te halen is.

Dinsdag zijn we wezen zwemmen met onze kleine meid in het buitenzwembad. Ik was erg nieuwsgierig hoe ze het zou vinden. We hadden een nijntje babybootje voor haar waar ze lekker in kon dobberen. En leuk dat ze het vond! Puur genieten! Heerlijk om dat koppie zo te zien. De benen maaiden maar door dat water. Echt, we hebben heerlijk genoten. En zo bij het zwembad, was die hitte ook wat verdraagzamer.

Ik moet al weer stoppen, want ik moet naar de verjaardag van mijn schoonzusje. Ik hoop zo snel mogelijk weer te kunnen loggen. Tot later!

Liefs Nathalie.

Nou pech hebben we wel zeg! Er werd ons gezegd dat alles wel picobello in orde was met de verkoop van ons huis. Dus hebben wij netjes alles op tijd kunnen opzeggen voor onze woning. Krijgen we woensdagmiddag, terwijl we een bezichtiging hebben, gebeld door onze makelaar die ons doodleuk even verteld dat de koop niet doorgaat. Wij al bijna alles ingepakt en alles opgezegd! Er vloeide toch wel even een traantje bij mij, maar gelukkig kon de makelaar die bij de bezichtiging aanwezig was onze telleurstelling begrijpen en bood me een glas water aan. Het werd me echt teveel. Eerder die week kregen we ook al te horen dat de woning waar wij op geboden hadden (we mochten i.v.m. een lopende bieding op de woning maar 1 uiterste bod doen) verkocht was aan de andere bieder. het was echt een schot in de roos die woning. Zo mooi! En groot! Maar helaas. Nu stonden we dus bij een volgende woning op ons lijstje, maar kregen dus het slechte nieuws dat onze verkoop niet doorgaat. We konden ons niet meer concentreren en hebben de bezichtiging snel gedaan en zijn naar huis gegaan. Nu wonen we dus wel bij mijn ouders, we hadden immers alles al ingepakt en opgezegd, maar kunnen dus niet lekker sparen! We moeten namelijk gewoon nog de hypotheek betalen. We balen, maar we gaan door! We moeten wel!

Met Carmen-Elize gaat gelukkig wel alles goed. Ze groeit goed en is nog steed een lekker stevig meisje. Ze krijgt nog steeds borstvoeding met 1 flesvoeding voor het slapen gaan. Pap maak ik trouwens gewoon van flessevoeding, want kolfen kost me te veel energie. Ze eet lekker een bord pap ‘s ochtens met vooraf een borstvoeding.  Sinds kort ‘s middags een lichtbruine boterham met smeerleverworst en een borstvoeding.  ‘s middags een fruithapje of koekje als tussendoortje. En tegen een uur of 5 wordt ze vervelend, want dan wil ze gewoon graag haar avondeten. Gezellig bij ons aan tafel in haar kinderstoel, eten wat de pot schaft. Is dat niet geschikt voor haar, eet ze met net zo veel plezier een kant en klaar potje leeg. Borstvoeding na. ‘s Avonds een flessevoeding. Ze eet dus wel goed geloof ik. Ze vind ook alles lekker. Overal grijpt ze naar en ze weet donders goed wat eetbaar is en wat niet.

Sinds een paar weken heeft ze ook het klapen uitgevonden en klapt vrolijk mee als we het liedje ‘klappies in je handjes’ zingen. Ze is erg bewegelijk, wat wel zwaar voor me is als ik haar op schoot heb. Ze kan aardig zitten, maar nog niet een lange tijd alleen. Even maar. Rollen doet ze nu alsof ze nooit iets anders heeft gedaan, maar kruipen, daar heeft ze nog geen zin in. Nog even rust is de tent dus. Verder is ze een erg vrolijk meisje dat graag alle aandacht op zich gericht heeft. Krijgt ze even geen aandacht, dan zorgt ze daar wel voor! Haha. Ze laat goed weten wat ze wil. De hondjes vind ze reuze interessant. Als ze in haar wippertje zit met en koekje of een soepstengel, vindt ze het enorm leuk dat ze de aandacht te pakken heeft van de honden en geeft dus ook dikwijls haar koekje aan ze. Zij schateren als ze maar al te graag het koekje aan nemen en de honden weten nu goed bij wie iets te halen valt. Ze zijn overigens erg voorzichtig met het koekje uit haar handje pakken. Dat kan je van Boris niet zeggen als hij bij ons wat uit de hand pakt. Maar bij haar doet hij zo zacht. Ongelooflijk!

Ik laat het weer even hierbij, want ik heb pijnlijke vingers. Ik ga nu even jullie logjes lezen, want dat heb ik al een tijd niet meer kunnen doen. Tot later!

Liefs Nathalie.

Nog even een paar foto’s.

Carmen-Elize in het zwembadje.

Carmen-Elize lekker spetteren met tante Chantal.

Carmen-Elize met de zwangerschapsgym-baby’s.

Carmen-Elize moedigd oranje aan!

Hey allemaal,

Heeft een tijd geduurd dat ik weer wat van me heb laten horen. Ten eerste snapte ik niet veel van de nieuwe web-log. Nog niet trouwens. En het kost mj te veel energie om het nu allemaal door te nemen en uit te proberen.  Mijn hele web-log is veranderd. Mijn foto’s passen niet meer, dus dat moet ik allemaal gaan aanpassen. Nog geen tijd en energie voor. Wel jammer, want ik baal ervan dat het zo’n rommeltje is op mijn log. Heb nog geen idee hoe ik dat allemaal ga aanpakken. Dus heb even geduld met mij!

Nou ik zal jullie in het kort even bijpraten. Carmen-Elize heeft ondertussen 2 tandjes en de derde is op komst, tenminste zo lijkt het.  Ze wordt (te snel) groot en zwaar. Bijna niet meer te tillen voor mij. In huis gaat het nog, maar de trappen op naar de flat als ik weg ben geweest wordt nu echt te zwaar. Ben toe aan een eigen huisje waar ik zo de kinderwagen naar binnen kan rijden. En dat brengt me meteen op het volgende punt. Ons flatje is verkocht onder voorbehoud! Joepie! Als alles goed is zijn we eind van de maand hier weg. Alles is opgezegd en we zijn druk aan het inpakken. Straks zitten we gezellig bij mijn ouders tot we een eigen woning hebben gevonden. Nog een hele klus is dat. We hebben een aantal woningen gezien. 1 naar onze smaak, maar die is helaas verkocht.  Vrijdag nog een woning bekeken en op zich zeker niet naar. Een mooie GROTE tuin op het Zuiden met een redelijk groot zwembad. Ja zwembad….. maar de huiskamer was toch wel te klein naar onze smaak en er moest een hoop aan gebeuren.  We kijken nog even verder. Woensdag hebben we afspraken staan om 4 huizen te gaan bekijken. Helaas moet Carmen-Elize mee, want bij haar is een periode aangebroken dat ze echt niet zonder papa en mama kan. Even en dan is het huilen…brullen. Slapen ergens anders doet ze niet meer, ook niet bij mijn ouders. Straks wel natuurlijk als we daar wonen, want dan heeft ze haar eigen bedje en zijn mama en papa bij haar. Maar ja het betekend wel dat, vooral ik, erg gebonden zijn. Kan niet lang weg zonder haar, want wat er ook nog eens bij komt is dat ze de fles gaat weigeren. Alleen de borst is goed. Wilde na die 6 maanden langzaam gaan afbouwen, maar ik geef nu nog meer borstvoedingen dan voorheen. Voorheen kreeg ze ‘s avonds een flesvoeding, maar die wil ze niet. Nee de borst en alleen de borst! Eten gaat ook iets minder. Voorheen ging alles er goed in. Pap, fruit en groente. Nu doet ze moeilijk met haar pap en fruit is ook niet haar favoriet. Groente daarintegen vindt ze overheerlijk! Daar smult madam van. En van die babykoekjes….die gaan er ook wel in. Alles zit onder, maar zij geniet en daar gaat het om. Wel eens een bedelend lief hondenkopje gezien? Niet te weerstaan toch? Nou zij kan er wat van als je iets eet of drinkt. |Ook niet te weerstaan. Soms mag ze dus wat proeven en dat vindt ze helemaal het einde. Smak smak smak! Thee…heerlijk van een lepeltje, maar uit de fles? Nee hoor. Ook niet toen ze nog wel de fles accepteerde. Uit de fles moet melk komen en niets anders!

Al met al toch niet zo’n kort logje geworden, met pijnlijke vingers en armen tot gevolg. Dus ik laat het hierbij. Ik zal een tijdje niet veel loggen. Druk bezig met de verhuizing. Hopelijk alle begrip hievoor van jullie. Tot later!

Liefs Nathalie.