Hallo, ik kom echt een berichtje achter laten. Hoe vinden jullie dat?! Iets later dan dat de planning was, maar Carmen-Elize moest vandaag naar het cb en daarom vond ik het handiger om het dan daarna te doen, want dan kan ik daar ook nog iets over schrijven.

Carmen-Elize is gek op kinderen. Wil het liefst met alle kinderen die aanwezig zijn spelen en vooral aaiën. Alleen andere kinderen zijn vaak wat verlegen. Carmen-Elize niet! Als er een kind in haar vizier komt stapt ze er, met een big-smile, op af. Gaat heel lief en vertederend naar het kindje lachen en begint te aaiën. Dat andere kinderen dat vaak te direct vinden snapt zij natuurlijk nog niet. Wel leuk hoor zo’n sociaal kindje.

Eenmaal bij de arts binnen kreeg ik een aantal vragen van de man. Over eten, drinken, lopen, praten, je weet wel. Hij vroeg ook: "Ze is zeker weinig ziek?" "Ja dat klopt" zei ik. "Dat kan ik zien aan haar, ze ziet er heel erg gezond uit. Ze heeft ook veel zelfvertrouwen. Een heel pittig dametje volgens mij." zei de arts toen. En dat klopt zeker wel. Het is ook echt geen meisje meisje. Op het aaiën na dan haha. Nee alles moet opgetild worden. Ook de tv en de kast die eromheen staat. Lukt natuurlijk niet, maar die geluiden die ze maakt. Echt die geluiden die die gewichtsheffers maken. Echt lachen.

De prikjes waren dit keer niet leuk. Gaf ze bij het vorige prikje geen krimp, nu was er groot verdriet. Heel zielig. Één in haar been en één in haar arm. Over 5 dagen kan ze wat ziek worden. Ik zie het wel. Heb nu toch al rommelige nachten, al was afgelopen nacht wel weer aardig. Er komen op het moment allemaal kiezen door. In 2 dagen tijd 3 kiezen. Ze is er verder niet ziek van. Geen luieruitslag en maar één keer dun gepoept. Ze heeft alleen wat last van haar oortjes en natuurlijk van haar tandvlees. Dus daarom slaapt ze onrustiger en wordt wat vaker wakker. Gelukkkig slaapt ze meestal wel weer zelf in met een slaapliedje van de babyfoon.

Iets anders. Mike en ik zijn een weekendje weg geweest. Heerlijk, maar ook zo moeilijk zonder mijn poppie. Wat hebben we haar gemist. Gelukkig had ik op mijn mobiel een aantal filmpjes van haar en heb ik haar nog kunnen bewonderen. Erg hè? dat je nauwelijks 2,5 dag zonder je kind kan. Maar het was ook wel erg lekker niet constant allert te hoeven zijn. Gewoon alleen aan je zelf  te hoeven denken. Verstand op nul en ontspannen.  Zondag zouden we saampjes naar de Efteling gaan. Het was schitterend weer, dus dat hadden we mee. Een paar dagen ervoor waren de voorspellingen niet zo best. Maar we hebben geen wolkje aan de lucht gezien. Maar dan komt mijn ziekte om een hoekje kijken. We zijn wel geweest hoor. Alleen na een half uur was ik al kapot. Toch even doorgezet. Even lekker ergens gezeten met warme chocolademelk. In wat actracties geweest en toen toch maar naar huis. Ik kon niet meer en de rijen werden steeds langer, dat zou ik niet meer kunnen volhouden. Die dag vierde mijn zus haar verjaardag en toen we Rotterdam naderde op de terugreis belde ik mijn moeder, die met mijn vader, Carmen-Elize, mijn broertje en zijn vriendin naar mijn zus zou gaan, op om te vragen of ze er nog waren en hoe lang ze nog bleven. Lang genoeg, dus besloten we maar daarheen te gaan. We wilden immers onze kleine weer zien en zo konden we toch ook nog gezellig op de verjaardag van mijn zus komen. Carmen-Elize was helemaal blij om ons weer te zien. En wij waren zeker zo blij om haar weer te zien!

Pijn! Mijn vingers en mijn polsen are killing me! Ik stop ermee. Tot later!

Liefs Nathalie.